Οι μεταρυθμίσεις δε θα γίνουν επειδή ψηφίζονται στη Βουλή, η πραγματική μεταρρύθμιση πρέπει να γίνει στην καρδιά και στο μυαλό μας, να ξαναβρούμε (πρώτα μέσα μας) τον άνθρωπο και τη λογική που χάσαμε!(ίσως και όλα αυτά να τα λέω για να τα θυμάμαι πρώτος εγώ)

Σε λίγες ώρες χαράζει η αυγή της 11ης Νοεμβρίου ,το ίδιο πρωινό 99 χρόνια πριν οι Χιώτες ξύπνησαν, πλύθηκαν, φόρεσαν τα γιορτινά τους και τράβηξαν κατά τη Μητρόπολη γιατί, την ημέρα αυτή γιόρταζαν τους πολιούχους της Χίου ΑΓIΟΥΣ ΒΙΚΤΩΡΕΣ। Την ώρα που στη Μητρόπολη συνεχιζόταν η Λειτουργία, από ψίθυρους που ήλθαν απ’ την προκυμαία μαθεύτηκε το μαντάτο। Ένα τμήμα του ελληνικού στόλου κατέπλεε στο νησί για να αγοράσει με αίμα τη λευτεριά. Το νησί που σήμερα αποτελεί την εσχατιά της ελληνικής Ιωνίας και τότε απλά ήταν η καρδιά της .Πάντα προσπαθώ να ξαναστήσω στο μυαλό μου το σκηνικό εκείνων των ημερών ,τα συναισθήματα μου ίδια , φόβος μην τυχόν πάλι δεν πάει καλά όπως εκείνο το 1822, ενθουσιασμός και χαρά για τη νέα προσπάθεια που ξεκινάει.
Το νησί μου βρίσκεται στις ανατολικές Θερμοπύλες της Ελλάδος , προικισμένο κάθε πρωί να βλέπει πρώτο την ανατολή της καινουριας μέρας και τον ήλιο να ανασταίνεται πάνω από τα βουνά της Μικρασίας και των χαμένων εστιών.Είναι καταδικασμένο να ανασαίνει την ξεθωριασμένη αύρα του ιωνικού πολιτισμού και φιλοσοφίας ,να τραγουδά τους θρύλους του Ομήρου,να ακούει τον αέναο παφλασμό των κυμάτων της θάλασσας στα χρυσά ακρογιάλια του , να ημερώνει τους μανιασμένους αέρηδες που το τυραννούν και να τους πλουτίζει με τα χίλια αρώματα του.Είναι καταδικασμένο να δέχεται το δάκρυ των καρτερικών σκίνων ,την τρέλα και την αδιαφορία των κατοίκων του.Είναι καταδικασμένο να έχει δεμένη μαζί του και την ψυχή μου ,είναι καταδικασμένο να την ανέχεται καθώς αυτή ονειρεύεται ότι μιαν αυγή όπως εκείνη του 1912 θα ξυπνήσει και θα δει έναν στόλο από πλοία φορτωμένα μ’ ελπίδα να ξεκινάει για να ανταποδώσει τις θυσίες εκείνες για λευτεριά।Να ονειρεύεται ένα στόλο να απελευθερώνει τη σκλάβα πλέον μητέρα Ελλάδα।
Ζήτω η 11η Νοέμβρη!
Ζήτω η Χίος!
Ζήτω η Ελλάδα !

Χίος χαράματα 11ης Νοέμβρη 2011

Η άλωση , τότε και σήμερα ,προβληματισμοί

"Το δε την πόλιν σοι δούναι, ούτ’ εμόν έστιν ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών"

Κ Παλαιολόγος

Μ αυτή τη φράση δίνεται η απάντηση από τον τελευταίο βυζαντινό-Έλληνα αυτοκράτορα στην τελευταία πρόταση που του είχε γίνει από το σουλτάνο Μωάμεθ, με την οποία προτεινόταν η σωτηρία της ζωής τους, αλλά η παράδοση της Πόλης. Όμως με χαραγμένη βαθειά στην ψυχή την ιστορία , μια ιστορία που θέλει πάντοτε τους λίγους να μη δειλιάζουν μπροστά στους πολλούς και στους δυνατούς δόθηκε μια απάντηση αντάξια του ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ.

Σ’ αυτή τη χρονική στιγμή η πορεία ενός έθνους αλλάζει οριστικά, ακολουθούν 400 χρόνια υποδούλωσης και στη ζωή του εισέρχονται και υιοθετούνται λέξεις όπως, μπαξίσι , ρουσφέτι και χαράτσι .Όταν θα έρθει η ώρα το έθνος αυτό να ξυπνήσει, πείθεται και βαπτίζεται ως Νέο-Έλληνας ,δέχεται την αμφισβήτηση και τελικά αμφισβητεί ακόμα και το ίδιο την ιστορική του συνέχεια ,όμως ποιο άλλο ιστορικό έθνος είδαμε να αποκαλείται με την προσθήκη νέο- ;;Έχετε ακούσει οι κινέζοι να λέγονται Νεοκινέζοι , έχετε ακούσει Νεοπέρσες ή νεοαιγύπτιους ή νεοεβραίους;

Όμως κι έτσι ο Έλληνας ή Ρωμηός ζει την ιστορία του και σε κάθε πρόκληση της μπορεί να δίνει την ίδια απάντηση αγνοώντας τις συνέπειες ,με τελευταία το 1940 που τόλμησε να πει ΟΧΙ.

Σήμερα δυστυχώς την Πόλη (και μιλώ για τη χώρα μας) τη δώσαμε αμαχητί, «Εάλω». Μας έπεισαν για σκληρές διαπραγματεύσεις που έγιναν στο εξωτερικό –και τότε είχαν γίνει με τη Δύση, και τότε υπήρχε διαφωνία στο λαό μεταξύ ενωτικών και ανθενωτικών,και τότε υπογράφτηκαν ταπεινωτικές συμφωνίες για βοήθεις που δεν ήρθαν ποτέ .Σήμερα ο εχθρός ήρθε αόρατος, με αλλιώτικο στρατό, κι εμείς όπως και τότε αφήσαμε την κερκοπορτα ανοιχτή-τότε έγινε από λάθος σήμερα από πρόθεση-, αφήσαμε τους εαυτούς μας, δηλαδή την ίδια τη χώρα, έρμαια της βόλεψης και του ωχαδερφισμού μας.

Συνεχίζει ο Παλαιολόγος στην απάντηση του «ούτ’ εμόν έστιν ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη».Δεν είναι στο χέρι του να παραδόσει την πόλη , δεν είναι δική του , ξέρει ότι θα κριθεί από την ιστορία,στην απόφαση του αυτή δε συναινεί κανείς .Όλοι συναινούν στο να δωθεί μάχη , παρά το ότι ξέρουν τις αναλογίες ,παρά το ότι ξέρουν το σχεδόν σίγουρο τέλος ,παρά το ότι υπογράφτηκαν συνθήκες βοήθειας που δεν ήρθε ποτέ από τους «αδελφούς» της δύσης .

Τι είναι αυτό που κάνει όμως τους απλούς πολίτες να ακολουθούν στο θάνατο ένα βασιλιά ; Νομίζω ότι είναι το γεγονός ότι ο ίδιος βρίσκεται στις επάλξεις , δεν κάθεται στο παλάτι και έχει τον κόσμο στο μέτωπο .Ο κόσμος ακολουθεί , οι συμπολεμιστές του τον βλέπουν να σκοτώνεται ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ , ΜΑΖΙ Μ’ ΑΥΤΟΥΣ , μήπως το ίδιο δε συνέβη και με το Λεωνίδα ;Ήταν ίσος προς ίσους και ηγέτης τους συνάμα , μπροστάρης στη μάχη και όχι πίσω στη Σπάρτη.

Πόσο διαφέρουμε σήμερα ;;

«Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών» Σήμερα το ζητούμενο είναι η συναίνεση όταν δεν έχουμε καν συνεννόηση .Κι όμως μέσα στις δυο μόνο προτάσεις της ιστορικής εκείνης απάντησης , τονίζεται και δεύτερη φορά αυτή η σύμπνοια για τον ιστορικό στόχο (ΠΑΝΤΕΣ) . ΑΥΤΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΣ , δεν τους σέρνει ο ηγέτης στη μάχη. Είναι έτοιμοι να τα θυσιάσουν ΟΛΑ ,ΟΛΟΙ για ΟΛΟΥΣ –ΑΠΟΘΑΝΟΥΜΕΝ ΚΑΙ ΟΥ ΦΕΙΣΟΜΕΘΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ.

Σήμερα είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε; Αν ναι , τι και για ποιον ;(Πόσο θα θελα να ακούσω ένα δυνατό ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΟΛΟΥΣ)

Από κείνη τη μέρα έχουν παρέλθει 558 χρόνια, πολλούς η άλωση ελάχιστα ή καθόλου τους αγγίζει, όμως πρέπει να ακούσουμε το μήνυμα τον κατοίκων της Πόλης. Σε 560 χρόνια φυσικά κανείς δε θα θυμάται Τρόικες και Στρον Καν , είναι όμως στο χέρι μας αν θα θυμάται μια μεγάλη απάντηση μας στη σημερινή πρόσκληση της ιστορίας ή αν ως λαός θα χουμε χαθεί στο χωνευτήρι της λίθης

Χρόνια Πολλά !

Χίος 29/5/2011

Η γενιά της πλάκας (ή οι λεπροί και οι πραγματικά άρρωστοι)

Σήμερα επισκέφτηκα το λεπροκομείο της Χίου , το δικό μας άγνωστο νησί ΝΗΣΙ με πολύ μεγαλύτερη ιστορία από τη Σπιναλόγκα .Ανήκει στη μητρόπολη Χίου πλην όμως έχει εγκαταληφθεί στη μοίρα του επί δεκαετίες .Όπως όλη η δημοσια περιουσία που νομίζουμε ότι ανήκει σε κάποιον ξένο , σ' έναν απρόσωπο ιδιοκτήτη που λέγεται κράτος[ή εν προκειμένω εκκλησία ] ,δεν έχουμε καταλάβει όμως ότι κράτος είμαστε εμείς , και η περιουσία του μας ανήκει και όπως θα φερόμαστε στο σπίτι μας θα έπρεπε να φερόμαστε και σ' αυτή , γιατί είναι δική μας .Αντ' αυτού ότι είναι δημόσιο , ξεχνούμε ότι είναι φτιαγμένο με μόχθους και χρήματα των προγόνων και των γονιών μας , από τα πιο απλά ,τα θρανία που καταστρέφαμε στις βαρετές ώρες του μαθήματος και τα μάρμαρα που σπάμε [ναι όλοι τα σπάμε με το να μη σταματάμε αυτούς που τα σπάνε ] στις πορείες, έως οποιουδήποτε είδους και μεγέθους ζημιά .Τι μας νοιάζει; Δικά μας είναι ; εμείς πρέπει να κάνουμε την πλάκα μας, είμαστε η γενιά της πλάκας [κάθε γενιά έχει και ένα τίτλο , του 21, του 40 , του πολυτεχνειου] ας είμαστε και μεις η λαμπρή γενιά της πλάκας. Εξοργίστηκα βλέποντας αντικείμενα των οικοδομημάτων μέσα στο λεπροκομείο ακόμα πιο κατεστραμένα , ως και τις πόρτες κάποιοι ξύλωσαν για πλάκα ,έμαθα ότι ως τώρα ξήλωσαν δυο φορές το ρολόι της ΔΕΗ του ναού του αγίου Λαζάρου για πλάκα και το καταπληκτικότερο ότι έκλεψαν και τη θαυματουργή εικόνα του (μπορεί να μην πιστεύετε στα θαύματα , να βρίσκετε τη θρησκεία μπανάλ και τους πιστούς οπισθοδρομικούς, όμως πρέπει να σεβαστείτε ότι πάνω σ' αυτή την παλιά εικόνα οι ασθενείς κατέθεταν τις προσευχές και τις ελπίδες τους και τα παράπονα τους ), δείλιασα να πάω στο πηγάδι με τα όστα των ανώνυμων ανθρώπων που έζησαν μια μαρτυρική ζωή , δε δείλιασα να δω τα οστά, δείλιασα στη σκέψη ότι κάποιοι μπορεί να σκέφτηκαν να κάνουν και μ αυτά καμια πλάκα.Το ίδρυμα είναι χτισμένο στην κοιλάδα της αγίας Υπομονής . Πολύ σοφή η επιλογή του ονόματος του μέρους.Οι ασθενείς κάποτε έπρεπε να κάνουν υπομονή , να μη γκρινιάζουν γι αυτό που τους βρήκε . Σήμερα δεν ξέρω πια αν ζούμε όλοι μας σ αυτή την κοιλάδα αφού ζούμε τόσα και κανείς δεν αντιδρά σοβαρά ή αν ζούμε στην κοιλάδα της ανόσιας αναλγησίας ,βόλεψης και ωχαδερφισμού .Ζούμε σε μια τεράστια πλάκα, για την ακρίβεια ζούμε κάτω από μια τεράστια φθηνή πλάκα , μια πλάκα κατάλευκη φτιαγμένη από σιωπή.Ναι , η πλάκα που καλύπτει τις ζωές μας δε γράφει τίποτα πάνω της ,δεν έχουμε να πούμε τίποτα στους αυριανούς που θα περνάν να καταθέτουν στεφάνι στην κενότητα των βίων μας,γι αυτό είναι άδεια και η πλάκα μας . Μια πλάκα που όπως κάθε τέτοιου είδους πλάκα καλύπτει μια κοινωνία-ένα σώμα σε αποσύνθεση (ανατριχιαστικό ε; αν κάνατε τον κόπο να διαβάσετε ως εδώ ,μην ανησυχήσετε για τη μακάβρια σκέψη μου , να ανησυχήσετε που σε 5 το πολύ λεπτά θα έχει διαλυθεί όποιος προβληματισμός σας δημιουργήθηκε ).Μια κοινωνία που δε μιλά για την απώλεια των ιδανικών , των αξιών , των δικαιωμάτων της , μια κοινωνία που ζεί με ένα και μοναδικό συλλογικό στόχο ,το ατομικό συμφέρον.Μια κοινωνία που είναι διατεθειμένη να θυσιάσει τα πάντα για να μη θιχτεί [οικονομικά , δεν έχουμε άλλωστε άλλη διάσταση πλέον ]ο καθένας ξεχωριστά για τον εαυτό τουι , γι αυτό ξεπουλά ,εεε με συγχωρείτε αξιοποιεί τη δημόσια-αυτή την τόσο ξένη αλλά δική - περιουσία του όσο όσο, γι αυτό την καταστρέφει ή και αδιαφορεί (δυστυχώς έχουμε πολλά παραδείγματα και σε τοπικο επίπεδο ).Και ωραία και ξεπουλάμε , για πόσο θα χουμε να ξεπουλάμε ;;Το φυλάξαι τα αγαθά χαλεπώτερον του κτήσασθαι ή κατα τη φράση που συνάντησα πρόσφατα "Πάντα πουλάς αυτά για τα οποία δεν πολέμησες,δεν ίδρωσες και κυρίως δε σου ανήκουν".Ο Λάζαρος αναστήθηκε τετραήμερος , έμεις έχουμε μείνει τόσες μέρες 'νεκροί' που ακόμα και οι ελπίδες έχουν αρχίσει να μην ελπίζουν σε μας .Το κακό δεν είναι να πέσεις, το κακό είναι να πέσεις αλλά να πιστέψεις ότι είναι πιο ξεκούραστο να μην σηκωθείς .Καλή Ανάσταση!