«ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν»(Ιω.11:38)
(επεβλήθη με
μεγάλην δύναμιν επί του εσωτερικού του, δια να κρατήση την συγκίνησιν, η οποία
τον επλημμύριζε)
Αθήνα
20/1/2019
Άκου Αλέκση,
τον τελευταίο καιρό με βάζεις σε σκέψεις, πάντα πάνω από στάχτες και κουφάρια ανθρώπων, μα κάτι τόσο δυνατό ποτέ δε μ΄ έκανες να νιώσω!
Σήμερα με έκανες περήφανο και ευτυχισμένο, με κατέβασες στο δρόμο. Με έκανες να νιώσω πολίτης μιας χώρας που τα παιδιά της αγωνίστηκαν σήμερα να μη φάνε τη χώρα τους, παρά το ότι η ίδια εξακολουθεί να τα τρώει. Σ ευχαριστώ Αλέκση, σήμερα έγινα μια φωνή με 2.000.000 άλλους ανθρώπους και πολλούς περισσότερους που ήθελαν να είναι μαζί μου εκεί και δεν μπορούν να βγουν από το σπίτι τους ή είναι μακριά γιατί δεν μπορουν να τους θρέψουν τούτα εδώ τα μάρμαρα. Σ ευχαριστώ Αλέκση που μας ένωσες επιτέλους.
Σ ευχαριστώ Αλέκση, που μου θύμησες ότι ως πολίτης πρέπει να προστατεύω το πολίτευμα που τσαλαπατάς, σ' ευχαριστώ , με ξύπνησες. Με έκανες και δάκρυσα πρώτα εξαιτίας αυτών που κάνεις, σκέψου δε με έπιασαν τα δακρυγόνα σου, που κάποτε κατάγγελλες, γιατί τα μάτια μου ήταν ήδη υγρά μ αυτό που ζούσα.
Σ ευχαριστώ Αλέκση που μου 'δωσες να λέω στις επόμενες γενιές μια εμπειρία, ότι ήμουν, ότι στάθηκα εκεί «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος»,(και κακώς που δεν έμεινα για μέρες, για μήνες, για χρόνια, όσο οι παππούδες μου στα σύνορα κάποτε, μέχρι να φύγεις Αλέκση) τι να σημαίνει αυτό άραγε, δεν το κατάλαβες όπως και όλα τ' άλλα γι αυτό έβγαλες τα αρχαία, ήταν πολύ βαριά και δύσκολα για σενα, έλειπες σ' αυτά από το σχολείο, γιατί η αριστεία ήταν στο δρόμο του αγώνα σου που ήθελε κλειστό σχολείο, έλειπες και από τη γεωγραφία, γι αυτό δεν ξέρεις καν τη χώρα σου, που έχει Μυτιλήνη και Λέσβο, Βόρεια και Νότια Μακεδονία, έλειπες και από την ιστορία, Αλέκση, έλειπες από τη χώρα και δεν έμαθες πως «σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει».
Σ' ευχαριστώ Αλέκση γιατί θα χω να διηγούμαι, ότι καταδιωκόμενος μαζί με τόσο κόσμο έφτασα στα σκαλιά της Μητρόπολης και μπήκα μέσα. Στη Λάρνακα τη μαρμαρένια του Γρηγορίου δίπλα κάθισα και έκλαψα γοερά, αλλά όχι πικρά Αλέκση, μεγάλη εμπειρία, δεν τον πρόδωσα, ούτε όμως τον Γρηγόριο θα ξέρεις, δεν πειράζει.
Σ ευχαριστούμε Αλέκση, που έγινες φίλος με όλους όσους απεχθανόσουν πριν 4 χρόνια για να πιάσεις την καρέκλα. Ζήσε τον μύθο σου Αλέκση κι όλα τ' άλλα θα φτιάξουν. Να θυμάσαι όμως ότι «Το άρχειν ήδιστον», ή για να καταλάβεις : Το να εξουσιάζεις είναι η υπέρτατη ευχαρίστηση, αλλά και ότι «Ο εγγύς Διός, εγγύς κεραυνού», δεν θα σαι για πάντα Αλεκση-κέραυνος.
Καληνύχτα Αλέκση,
Καλημέρα Ελλάδα.
Γ. Μπριλής
τον τελευταίο καιρό με βάζεις σε σκέψεις, πάντα πάνω από στάχτες και κουφάρια ανθρώπων, μα κάτι τόσο δυνατό ποτέ δε μ΄ έκανες να νιώσω!
Σήμερα με έκανες περήφανο και ευτυχισμένο, με κατέβασες στο δρόμο. Με έκανες να νιώσω πολίτης μιας χώρας που τα παιδιά της αγωνίστηκαν σήμερα να μη φάνε τη χώρα τους, παρά το ότι η ίδια εξακολουθεί να τα τρώει. Σ ευχαριστώ Αλέκση, σήμερα έγινα μια φωνή με 2.000.000 άλλους ανθρώπους και πολλούς περισσότερους που ήθελαν να είναι μαζί μου εκεί και δεν μπορούν να βγουν από το σπίτι τους ή είναι μακριά γιατί δεν μπορουν να τους θρέψουν τούτα εδώ τα μάρμαρα. Σ ευχαριστώ Αλέκση που μας ένωσες επιτέλους.
Σ ευχαριστώ Αλέκση, που μου θύμησες ότι ως πολίτης πρέπει να προστατεύω το πολίτευμα που τσαλαπατάς, σ' ευχαριστώ , με ξύπνησες. Με έκανες και δάκρυσα πρώτα εξαιτίας αυτών που κάνεις, σκέψου δε με έπιασαν τα δακρυγόνα σου, που κάποτε κατάγγελλες, γιατί τα μάτια μου ήταν ήδη υγρά μ αυτό που ζούσα.
Σ ευχαριστώ Αλέκση που μου 'δωσες να λέω στις επόμενες γενιές μια εμπειρία, ότι ήμουν, ότι στάθηκα εκεί «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος»,(και κακώς που δεν έμεινα για μέρες, για μήνες, για χρόνια, όσο οι παππούδες μου στα σύνορα κάποτε, μέχρι να φύγεις Αλέκση) τι να σημαίνει αυτό άραγε, δεν το κατάλαβες όπως και όλα τ' άλλα γι αυτό έβγαλες τα αρχαία, ήταν πολύ βαριά και δύσκολα για σενα, έλειπες σ' αυτά από το σχολείο, γιατί η αριστεία ήταν στο δρόμο του αγώνα σου που ήθελε κλειστό σχολείο, έλειπες και από τη γεωγραφία, γι αυτό δεν ξέρεις καν τη χώρα σου, που έχει Μυτιλήνη και Λέσβο, Βόρεια και Νότια Μακεδονία, έλειπες και από την ιστορία, Αλέκση, έλειπες από τη χώρα και δεν έμαθες πως «σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει».
Σ' ευχαριστώ Αλέκση γιατί θα χω να διηγούμαι, ότι καταδιωκόμενος μαζί με τόσο κόσμο έφτασα στα σκαλιά της Μητρόπολης και μπήκα μέσα. Στη Λάρνακα τη μαρμαρένια του Γρηγορίου δίπλα κάθισα και έκλαψα γοερά, αλλά όχι πικρά Αλέκση, μεγάλη εμπειρία, δεν τον πρόδωσα, ούτε όμως τον Γρηγόριο θα ξέρεις, δεν πειράζει.
Σ ευχαριστούμε Αλέκση, που έγινες φίλος με όλους όσους απεχθανόσουν πριν 4 χρόνια για να πιάσεις την καρέκλα. Ζήσε τον μύθο σου Αλέκση κι όλα τ' άλλα θα φτιάξουν. Να θυμάσαι όμως ότι «Το άρχειν ήδιστον», ή για να καταλάβεις : Το να εξουσιάζεις είναι η υπέρτατη ευχαρίστηση, αλλά και ότι «Ο εγγύς Διός, εγγύς κεραυνού», δεν θα σαι για πάντα Αλεκση-κέραυνος.
Καληνύχτα Αλέκση,
Καλημέρα Ελλάδα.
Γ. Μπριλής
