Aν οι κανόνες της εξέλιξης λένε ότι οτιδήποτε δεν προσαρμόζεται και δεν αλλάζει σύμφωνα με το περιβάλλον και την εποχή του είναι καταδικασμένο να βγει από το παιχνίδι της ζωής, η εξαίρεση του κανόνα αυτού πραγματοποιείται μέσα μου[μόνο δυστυχώς] κάθε χρόνο αυτές τις μέρες. Αυτές τις μέρες[ καλά και άλλες] Αρνούμαι πεισματικά την απένταξή μου από τον κόσμο των παιδιών και με το που ανάψουν τα πρώτα λαμπιόνια βουτάω [ολοένα και βαθύτερα, δυστυχώς και πάλι] στον παιδικό μου κόσμο [των αναμνήσεων] , κρύες χριστουγεννιάτικες παπαδιαμάντικες βραδιές, μυρωδιές από γλυκίσματα στο σπίτι, τραπέζια γεμάτα με αγαπημένα πρόσωπα, το άρμα του άη Βασίλη που αλήθεια σας λέω,ναι το έχω δει να περνά κάποτε στον ουρανό, και ακόμα περνά και ο ίδιος από το σπίτι μας, Δόξα τω Θεώ, μελωδίες, κάλαντα και τόσα άλλα βιώματα .Σε κλάσματα δευτερολέπτου σβήνουν τα λαμπάκια και όλα σκορπίζονται όπως η ζάχαρη του κουραμπιέ που έριχνε πίσω του ο απρόσεκτος και βιαστικός Άη Βασίλης πριν φύγει από το σπίτι, τότε ξαναγυρνάω στο τώρα με ένα πλατύ χαμόγελο. Και πάλι Δόξα τω Θεώ. Πριν σας ζαλίσω παραπάνω , όσους φτάσατε πάλι ως εδώ , όσοι από σας έχετε πλέον παιδιά και εγγόνια ή γενικά παιδιά στον περίγυρό σας, μην τους στερείτε βιώματα, να τα ζείτε και εσείς, αν θέλουμε ο κόσμος μας να χει μια ελπίδα να γίνει καλύτερος στα χρόνια που έρχονται και να μη λιώνουν οι ευχές σαν τα χιόνια.